Osiemdziesięcioletni Zenon Owoc dzieli się wspomnieniami z czasu ostatnich wojennych świąt w 1944 roku.

Te zaadresowane do Polaków zawierały już radośniejsze życzenia od rodaków przebywających na przymusowych robotach w Niemczech, w obozach jenieckich i krewnych z kraju. Niemcom dostarczałem listy mniej radosne. O śmierci męża, syna poległych na froncie, o śmierci krewnych w nalotach o zaginionych. Przed świętami w Zbąszyniu zakończono prace związane z budową rowów strzeleckich, przeciwpancernych, zasieków z drutów kolczastych przygotowujących miasto do obrony przed spodziewaną radziecką ofensywą. W obliczu zbliżającej się klęski stosunki między Polakami a Niemcami uległy polepszeniu.
- Już w 1943 roku skończyło się kłanianie im na ulicach - dodaje Z. Owoc
- Również poprawiła się obsługa Polaków w sklepach. Osobiście to odczułem, gdy przed świętami zacząłem otrzymywać większe napiwki z przekazów pieniężnych. Sklepikarze niemieccy kładli mi do torby mąkę, cukier lub kaszankę włożyli. Ale byli i tacy Niemcy, którzy do końca wierzyli w Hitlera i jego zwycięstwo. Pojawiła się możliwość uzyskania niemieckich kartek żywnościowych dla Leistungpole (aktywnie pracujący Polak). Było to coś pośredniego między VD a Polakiem. Niemcy uważali tych ludzi za współpracujących dla dobra Rzeszy i dlatego zostali oni uprzywilejowani lepszą płacą i pracą. Byli tacy, którzy przystali na ten przywilej. Nas z ojcem też namawiali, jednak bez skutku. Na święta mogli dokonywać zakupów bez kolejek i z kartkami żywnościowymi o podwójnych racjach. Pozostali Polacy po swoje głodowe racje wyczekiwali w długich kolejkach. Na tydzień przysługiwało 1,5 kg chleba, 125 gr masła, zamienianego często na olej lub margarynę, parę gramów marmolady dla pracujących. Jednak braki aprowizacyjne nie stanowiły bariery do zgromadzenia choćby części świątecznych produktów. Pełni nadziei rodacy uruchomili swoje inicjatywy by szóste okupacyjne święta były radośniejsze. Latem zbierano kłosy, które młócono domowym sposobem przy pomocy koła rowerowego. Gromadzono kolby kukurydzy, którą mielono w młynkach od kawy. Z powstałej mąki pieczono placki z marchwią. Jabłka zawsze gdzieś były. Olej lniany pokątnie produkowano podobnie jak nieśmiertelny bimber. Ryby pozyskiwano od Polaków pracujących u rybaków Glaubicha i Leszczyńskiego. Niezbędne na stole wigilijnym „makiołki” robiono z maku uprawianego na przydomowych ogródkach. Co odważniejsi „kombinowali” choinkę z lasu, większość zadowala się gałązkami świerku lub sosny z świeczką przyozdobioną przedwojenną bombką. Wigilii Znaczna grupa zbąszynian trafiła na roboty w okolice Ryczywołu Pod koniec 1944 roku wielu zaangażowano do kopania rowów strzeleckich