wiersze


		Zmęczona Zmęczona przyszła Noc na nasze pola, siadając na miedzy na chwilę, o tu, przy topolach. I sapnęła, uufff, o tak! Bo już Świt nie długo przyjdzie, jej codzienny kat A wtedy, chować się musi oo, biedna Starucha! To pod kamień, to w podziemia. Gdy się użali Nikt nie słucha, a Powinien! Zagnana, zabiegana swe, pełne głębi oczy, w niebo nad ranem zadziera i widzi. Jak spada nieboskłon, bogowie, i gwiazdy uufff, zaczyna się nowa Era Swe oczy jednak opuści, wbije w ziemię, zmęczona, i zastanawia się, kiedy nie słońce, nie rodzaj kolejny, a Ona sama skona. Rzeszów 21-I-05 [ Autor ] 5 luty 2006

		***