Felicjan Faleński,

urodzony 5 czerwca 1825 w Warszawie w zubożałej rodzinie szlacheckiej. Jego ojciec Józef, sędzia Sądu Najwyższej Instancji był bliskim współpracownikiem Nowosilcowa. Po śmierci matki lata dziecinne spędził u rodziny w Poznańskiem. Po powrocie do Warszawy uczył się pod kierunkiem Karola Balińskiego i zdał egzamin do klasy trzeciej gimnazjum. Był kolegą Cypriana i Ludwika Norwida, Włodzimierza Wolskiego. Na początku lat czterdziestych uczestniczył w tajnych zebraniach uczniowskich, uniknął aresztowania dzię
ki nieobecności w Warszawie; w latach 1843-1844 uczęszczał na Kursa Prawne, należał do tajnego kółka prawników; po wykryciu tej organizacji uciekł do Prus Wschodnich; rychło jednak powrócił do Warszawy i podjął pracę w Bibliotece Zamoyskich. W roku 1846 odbył pieszą wędrówkę po Galicji. Przez pewien czas przebywał w Szczebrzeszynie, nastepnie w sielcu na Wołyniu, gdzie miał uporządkować bibliotekę Czackich. Tu poznał Józefa Korzeniowskiego. Po powrocie do Warszawy często gościł w salonie literackim Łuszcz
ewskich. W 1853 przebywał w Radomiu, następnie przyjął posadę nauczyciela w Sandomierskiem. W roku 1855 powrócił do Warszawy i zajął się działalnością literacką. W czasie powstania styczniowego sympatyzował ze stronnictwem Czerwonych. W 1869 przez Kraków wyruszył na jedyną podróż za granicę, odwiedził Pragę, Wiedeń, Drezno, Wrocław. Zmarł w Warszawie 11 paĽdziernika 1910.
Prowadził obfitą korespondencję z Józefem Ignacym Kraszewskim i Karolem Estreicherem. Był mężem Marii Trębickiej, której niefortunnie oświadczył się Cyprian Norwid po odrzuceniu przez Marię Kalergis.
Uprawiał krytykę literacką, zapoznał publiczność polską z twórczością Edgara Allana Poe, przekładał powieści Viktora Hugo, a także poetów antycznych. Jako poeta zadebiutował (posługując się kryptonimem ze względu na osobę ojca) tomikiem Kwiaty i kolce (1856), nastepnie wydał tom Sponad mogił (1870). Tom Odgłosy z gór (1871) wprowadził do poezji polskiej przyrodę tatrzańską; szczególne miejsce w twórczości Faleńskiego zajmują przez lata pisane Meandry, nawiązujące do tradycji epigramatu. W 1893 ukazały się
Pieśni spóĽnione, w rękopisie pozostały Melodie z domu niewoli. Faleński bez powodzenia próbował swoich sił w dramaturgii; farsy komediowe były drukowane w prasie warszawskiej, znajdując swoje dopełnienie w humoreskach.