Aleksander Fredro, hrabia (1793-1876)

polski komediopisarz, pamiętnikarz i poeta. Wykształcenie domowe w ziemianskim dworze. 1809 wstapił do armii Księstwa Warszawskiego, brał udział w wojnie z Rosją 1812 (wojny napoleonskie), zbiegł z rosyjskiej niewoli. 1815 osiadł w rodzinnym majątku Bienkowa Wisznia pod Lwowem. 1828 ożenił się z hrabiną Z. Skarbkowa. 1833-1842 poseł do Sejmu Stanowego. 1850-1855 mieszkał wraz z rodziną w Paryżu.

Twórczość

Uważany za najwybitniejszego polskiego komediopisarza,
tworzył z wieloletnimi przerwami, odmawiając publikowania niektórych utworów w miare ich powstawania, m.in. z powodu ataków krytyki.
Jego komedie obyczajowe zajmują się glównie życiem codziennym szlachty galicyjskiej w 1. połowie XIX w.,
kreując barwne i charakterystyczne typy sceniczne.
Stał się mistrzem portretu psychologicznego.
Nie gardził artystycznie uszlachetnionymi chwytami rodem
z teatru ludowego i farsy. Bliższe mu byly idealy oświecenia
z jego racjonalistycznym, pełnym dystansu stosunkiem do świata, niż romantyzm, co krytyka miała mu za złe. Najwybitniejsze komedie napisał w pierwszym okresie twórczości do 1835: Pan Geldhab (1818, wystawiona 1821), Mąż i żona (wystawiona 1822), Pan Jowialski (wystawiony 1832), Śluby panieńskie, czyli Magnetyzm serca (wystawione 1833), Zemsta (wystawiona 1834), Dożywocie (wystawione 1835).
W drugim okresie twórczości, po 18-letnim milczeniu,
wyróżnic trzeba Wielkiego człowieka do małych interesów (wystawiony 1877).
Wszystkie te utwory stanowią klasykę teatru polskiego.
Był także autorem interesujących wspomnień Trzy po trzy (powstaly 1844-1846, wydane 1917), wierszy, bajek, aforyzmów.
Najobszerniejsze wydanie: Pisma wszystkie (tom 1-15, 1955-1980).