Gałczynski Konstanty Ildefons (1905-1953),

polski wybitny poeta. 1914-1918 przebywał wraz z rodzicami
w Moskwie, ucząc się w polskiej szkole. Pierwszy utwór ogłosił
w 1923. Studiował dorywczo filologię angielską i klasyczną
na Uniwersytecie Warszawskim.
Członek stowarzyszony grupy poetyckiej Kwadryga, współpracował także ze związanym ze Skamandrem, Cyrulikiem Warszawskim.
1931-1933 w Berlinie w charakterze referenta kulturalnego polskiego konsulatu. Od 1934 w Wilnie, następnie przeniósł się
do podwarszawskiego Anina, podejmując 1936 współprace
z tygodnikiem Prosto z mostu.
W trakcie udziału w kampanii wrześniowej dostał się do niewoli
i do końca wojny przebywał w obozie dla jeńców w Altengrabow. Po wyzwoleniu we Francji, Belgii i Wloszech. 1946 powrócił do kraju i osiadł w Krakowie, współpracując m.in. z Przekrojem
i kabaretem Siedem Kotów. Następnie przez krótki czas w Szczecinie, na koniec znów w Warszawie.

Twórczość

Debiutował poetycko-satyryczną powiescią poetycką Porfirion Osiełek czyli Klub Świetokradców (1929), rozpoczynąjac nurt groteski w swojej twórczosci. Współistniał w niej typ poety-cygana nie stroniącego od wesołej błazenady z podszytym autoironią głosicielem katastrofizmu, np. w poemacie Koniec świata.
Wizje świętego Ildefonsa czyli Satyra na Wszechświat (1929) -
- z licznymi aluzjami do aktualnej sytuacji politycznej w Polsce. Głosny poemat Bal u Salomona (1931) ukazuje sprzeczności ówczesnego świata przy pomocy nadrealistycznego obrazowania. W okresie współpracy z radykalnie prawicowym Prosto z mostu staje po stronie tzw. prostego człowieka, przedstawiciela lumpenproletariatu i drobnomieszczaństwa, któremu przeciwstawiał oportunistycznego inteligenta,
obiekt jego kpin w dalszej twórczości.
Wiersze satyryczne, skierowane przeciwko rządom sanacji,
jak Skumbrie w tomacie. Utwory poetyckie (1937) przyniosly mu w rok pózniej znaczącą nagrodę literacką.
W okresie wojny napisał szereg wierszy patriotycznych, np. Piesń o żołnierzach Westerplatte.
Ogromną popularność zyskał mu m.in. zbiór Zaczarowana dorożka (1948).
W 1945 rozpoczał pisanie cyklu dialogowanych miniatur Zielona Gęś w typie humoru absurdalnego, publikowanych na łamach Przekroju, podobnie jak felietony Listy z fiołkiem (1946-1950). Częściowo uległ naciskowi socrealizmu.
Pod koniec życia sławił trwałe wartości sztuki i rolę artysty
w poematach Niobe (1951) i Wit Stwosz (1952), a także
w cyklu dziesięciu Pieśni (1953).
Autor licznych utworów satyrycznych, powieści, sztuk teatralnych, tekstów piosenek, słuchowisk radiowych, utworów dla dzieci i przekładów.
Dzieła (tom 1-5, 1957-1960 i 1979), Wybór poezji w serii Biblioteki Narodowej (1967)

.