Ignacy Krasicki (1735-1801)

Poeta, prozaik, publicysta, komediopisarz. Nazywany był "księciem poetów" i niewątpliwie był najwybitniejszym poetą polskiego oświecenia. Urodził się w Dubiecku nad Sanem,
w rodzinie szlacheckiej. Po ukończeniu kolegium jezuickiego
we Lwowie wstąpił do seminarium, a studia podjął w Rzymie.
Po powrocie do kraju nawiązał kontakt ze stolnikiem litewskim Stanisławem Augustem, przyszłym królem Polski.
Po wstąpieniu Stanisława Augusta na tron został jego kapelanem. W 1765 roku został współpracownikiem "Monitora". Cały rocznik 1772 został zapełniony jego artykułami.
Rok później został mianowany biskupem warmińskim i przeniósł się z Warszawy do Heilsbergu (Lidzbark Warmiński).
Po pierwszym rozbiorze Polski, gdy Warmia przeszła pod panowanie Prus, coraz rzadziej miał możliwość odwiedzania Warszawy, ale żywo interesował się wszystkim, czym żyli Polacy. W czasie Sejmu Wielkiego należał do gorących zwolenników obozu reform i z uznaniem powitał Konstytucję 3 maja.
Po III rozbiorze Polski został mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim i przeniósł się do Skierniewic, rezydencji arcybiskupów. Umarł w Berlinie.

Jego twórczość jest bardzo różnorodna pod względem gatunkowym, jednak jej wspólnym mianownikiem jest działalność dydaktyczna i moralizatorstwo. Krasicki kreuje wzory postaw obywatelskich, moralnych, obyczajowych, znacznie częściej jednak i z większym zapałem przedstawia antybohaterów (zwłaszcza w "Satyrach").
W jego dorobku literackim znajdują się m.in.:
- poematy heroikomiczne: "Myszeida" (1775), "Monachomachia" (1778), "Antymonachomachia" (1780)
- bajki: "Bajki i przypowieści" (1779)
- powieści: "Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki" (1776),
"Pan Podstoli" (cz. I - 1778, cz. II - 1784, cz. III - 1803)
- epos "Wojna chocimska" (1780)
- encyklopedia pt. "Zbiór potrzebniejszych wiadomości" (1781)
- historia literatury powszechnej i polskiej "O rymotwórstwie
i rymotwórcach" .