Ca³o - ¯ywot
...Dwa mnie gna³y
P³omienie -
Jeden bia³y,
A drugi w sine, w krwawe cienie.
Ten, co jest w krwawe cienie, znika,
Ten, co bia³y z wnêtrza siê odmyka:
I jak narcyzu gwiazda cicha,
I jak listu obs³ona,
I jak bia³a postaæ, kiedy wzdycha,
Za³amawszy ramiona,
I jak b³yskawica rozp³yniona -
Tak siê rozja¶nia p³omieñ ów i kielich kwiatu.
- A ta os³ona rozwiniêta,
Ten bia³y kszta³t, têschnot± wykradziony ¶wiatu,
Co wyrzuci³ r±czêta
Nad rumieñcem skronie zapalone...
A ta my¶l, czyli postaæ - nie wiem jedno¶æ bytu,
A to razem skoñczone, razem nieskoñczone,
Z ziemi ku niebu id±ce, i z niebios b³êkitu
Na równiny zielone...
To kolebka - truna!
Nie - pok±d milcz±, w s³upie szumi±cego drzewa,
Lecz gdy owa odp³acze, a pierwsza od¶piewa
Ca³o- struna!...
