Aleksander Puszkin (1799-1837)

Wielki poeta, dramaturg i prozaik rosyjski epoki romantyzmu. Aleksander Puszkin żył w okresie despotycznych rządów Aleksandra I i Mikolaja I. Krytyka carskiej tyranii i absolutyzmu stanowi główny temat wierszy młodego poety, który wkrótce został skazany na przymusowy pobyt w rodzinnej miejscowości Michajlowskoje. Tu powstaje dramat historyczny "Borys Godunow" (1824), będący ilustracją walk o tron moskiewski na przełomie XVI/XVII wieku. Po stłumieniu powstania dekabrystów Puszkin zostaje wezwany do Moskwy, potem mieszka w Petersburgu, wciąż pod specjalnym nadzorem.
Najwybitniejszym dziełem Puszkina jest poemat dygresyjny "Eugeniusz Oniegin" (1833), obraz życia rosyjskiej arystokracji
na wsi i w mieście. Tytułowy bohater, jak przystało na bohatera romantycznego, jest znudzony życiem, pełen wewnętrznych sprzeczności i pesymizmu, spowodowanego uświadomieniem sobie bezsensu życia.
Twórczość Puszina czerpała z wielu odkryć, nurtów i motywów ówczesnej literatury europejskiej. Poeta napisal cykl bajronicznych (patrz hasło: G. Byron) poematów opartych na motywach orientalnych, np. "Jeniec kaukaski".