Juliusz Słowacki (1809-1849)

Uznany został za drugiego po Mickiewiczu wieszcza polskiego. Był twórcą nowoczesnego dramatu polskiego, poeta, epistolografem, myślicielem. Jego filozofia genezyjska stanowiła swoistą odmianę romantycznej historiozofii (filozofii dziejów). Wzrastał w środowisku elity kulturalnej Krzemieńca i Wilna.
Na Uniwersytecie Wileńskim studiował prawo. W 1829 r. wyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu i w Biurze Dyplomatycznym Rządu Narodowego. W tym czasie pisał wiersze patriotyczne
("Oda do wolności", "Hymn" i inne).
W 1831 r. wysłano go do Paryża z misją dyplomatyczną.
W 1832 r. wydał w dwóch tomach "Poezję", w których zamieścił powieści poetyckie: "Żmija", "Jan Bielecki", "Hugo", "Mnich", "Arab", tragedie: "Mindowe", "Maria Stuart".
Pobyt w Genewie (1832-1834) i przeżycia z tego okresu utrwalił w poemacie "W Szwajcarii" oraz w lirykach. W tym czasie powstały także dramaty: "Kordian", "Balladyna", "Horsztyński". Słowacki podróżowal do Włoch, potem był w Grecji, Egipcie
i Palestynie. Wrażenia z wędrówek zamknął w utworach:
"Hymn o zachodzie słońca", "Podróż do Ziemii Świętej z Neapolu", "Anhelli".
Od 1840 r. stale mieszkał w Paryżu. Słowacki jest autorem poematu dygresyjnego "Beniowski" oraz 26 dramatów. Polemizował z Zygmuntem Krasińskim w utworze "Odpowiedź na 'Psalmy przyszłości'", w których prymatowi arystokracji
w rozwoju społecznym przeciwstawił rewolucyjną postawę ludu. Przez całe życie polemizował z Mickiewiczem i rywalizował z nim o palmę pierwszeństwa wsród poetów na emigracji.
Większość jego utworów to reakcje na twórczość wielkiego rodaka, np. tytuł "Kordian" to przekształcenie imienia Konrad
z III cz. "Dziadów". Został jednak przyćmiony przez sławę Mickiewicza, co stało się pożrednim powodem do zerwania znajomości tych dwóch wielkich ludzi.
Slowacki zmarł w 1849 roku na gruźlicę. Jego prochy zostały przewiezione do Polski w 1927 r. i złożone obok Mickiewicza na Wawelu.