Już nigdy

Patrzę na starą fotografię,
która dziś zwróciłeś mi
i wypowiedzieć nie potrafię
męki tych ostatnich dni.

Dziś przebolałam już,
wszystko zapomniałam już,
wszystko zrozumiałam i wiem.

Już nigdy
nie usłysze kochanych twych słów,
już nigdy
do swych ust nie przytule cię znów,
Na zawsze
pozostaną dni smutku, dni mąk,
nie oplecie pieszczota mnie w krąg
płomień twych rąk,
już nigdy.
Już nigdy!

Jak okrutnie dwa słowa te brzmią,
już nigdy
nie zobaczę twych oczu za mgłą. Odszedłeś,
jakże trudno pogodzić się z tym,
że nie wrócisz, nocą, ni dniem,
myslą ni snem, już nigdy.

Czy można samym żyć wspomnieniem,
echem twych najdrozszych słów?
Byłeś mi wszystkim, jesteś cieniem
tego, co nie wróci już.
Żegnaj, kochany mój,
i niezapomniany mój,
sercem miłowany mój śnie.

Już nigdy...